De 5 km, groen, kunst, water en strand

21-05-2017

De 5 km, groen, kunst, water en strand

Het is al 8 uur in de avond en het is nog ruim boven de 20 graden. Een mooie avond om samen met mijn jongste zoon Jelle het parcours van de 5 km te verkennen.

Na wat laatste rekoefeningen tegen de houten fietsenrekken bij de Temple zegt Jelle: “We gaan starten mam!” We rennen rustig omhoog naar de windmolen die als een majestueuze reus over het meer kijkt. Dit is de eerste van de 3 windmolens die we zullen passeren deze avond. Inmiddels zijn we gewend aan de turbines die al van veraf te zien zijn. Ze horen bij Heerhugowaard.

Uitnodigend meer

Op de dijk heben we een weids uitzicht over het meer dat er uitnodigend uitziet. Het water is nog koud maar toch zien we al 1 durfal zwemmen in het ondiepe gedeelte. Rechts beneden ons razen de auto’s over de N242, het is druk op de weg. “Lekker bezig Jelle”, roept de trainer van de Fitmaker die met een groepje sportievelingen aan het bootcampen is. Er zijn opvallend veel sportgroepjes bezig bij Luna, heerlijk al die actieve Heerhugowaarders. We passeren de 2e windmolen op de route en het voelt heerlijk als we naar beneden rennen en onze benen vanzelf gaan.

Een aantal mensen heeft de mooie dag gebruikt om de tent uit te testen op de dagcamping en is nu bezig alle spullen weer op te ruimen. We kijken even naar de waterskiër die indrukwekkende kunsten uithaalt op de schans bij Skeef.

Waterzuivering

Vlak voor de waterskischool zien we aan onze linkerhand het gemaalgebouw. Het gebouw laat zien hoe ver we onder de zeespiegel zitten en bovenop kun je mooi uitkijken over de waterplas. We steken de Middenweg over en  gaan rechts- en vervolgens linksaf. Vertederd kijken we naar de lammetjes die al flink gegroeid zijn. Ze blijven aandoenlijk die dartelende witte bolletjes wol. Links zien we een stroming in het water, het is de inlaat van de waterzuivering die een stuk boven water is gehaald zodat hij te zien en te horen is. Het water van het park van Luna heeft een eigen zuiveringssysteem en is afgesloten van het omringende polderwater. Het waterpeil is hoger dan dat van de omgeving om verontreiniging te voorkomen.

Zwerfstoelen

De grote stenen op het gras zijn niet willekeurig neergelegd. Het zijn “zwerfstoelen” gemaakt uit betonnen blokken. De bedoeling is dat de bezoeker de omgeving en kunst als 1 geheel ervaart en daarom is de kunst verbeeld in diverse gebruiksvoorwerpen. De stenen zijn kunst en je kunt er op zitten. We hebben echter geen tijd om ze uit te proberen want we moeten de brug op. Het is een verraderlijke klim maar even doorzetten en we zijn alweer boven. Het waait lekker op de brug en we genieten even van het mooie uitzicht door de witte spijlen en het verkoelende windje. Naar beneden loopt een stuk prettiger dan omhoog en we slaan rechtsaf.

Poldermuseum

Links zien we de achterkant van Poldermuseum waar ik ooit getrouwd ben. Het gebouw dateert uit 1877 toen het dienst deed als gemaal. In het museum vind je alles over de drooglegging van het gebied in 1631 en kun je oude pompen zien. We houden even in als de familie Gans wil oversteken. Ik heb 1 keer een gans achter me aan gehad omdat ik te dicht bij zijn gezin kwam. Ik houd ze liever te vriend. Er zijn in dit gedeelte opvallend veel watervogels. Alsof ze het vanavond bij het meer van Luna te druk vinden met al die zongenieters en in dit gedeelte van het park hun rust zoeken.

Het wij-gevoel

We lopen een stukje langs de Huygendijk en dan onder het viaduct door richting het Hengelaartje. Dit vind ik altijd een prachtig stukje Heerhugowaard. De bootjes langs de kant, de wuivende rietkragen en de polder. Een vrouw in een kano vaart langs, ze heeft de vaart voor haar alleen en het geluid van de peddels in het water klinkt rustgevend. Onder de Nollenbrug door en dan gaan we rechtsaf omhoog het fietspad op. Een groepje wielrenners passeert ons en moedigt ons  vrolijk aan. Sporters groeten elkaar, dat is het wij-gevoel.

Toiletgebouw

Langs de autosloop en de 3e windturbine rennen we naar beneden richting het tunneltje. Als we hardlopen lopen we altijd aan de linkerkant van de weg maar bij dit tunneltje houden we altijd rechts aan in verband met het beperkte zicht in de scherpe bocht. Dan zijn we weer bij het meer en bijna bij het einde van de 5 km. Het toiletgebouw dat aan het begin van het strandje staat is een replica van het toiletblok in het hoofdgebouw van de Verenigde Naties. De buitenkant lijkt op de doorsnede van een muur en van binnen zijn alle details van het originele gebouw overgenomen. Ook hier is kunst vertaald in een gebruiksvoorwerp.  We rennen over het strand. Het zand is nat en oneffen en loopt niet prettig, hopelijk is het op 11 juni minder nat. “Nog een sprintje mam”, zegt Jelle en ik moet nog even aan de bak tot de eindstreep want ik laat me er natuurlijk niet uitlopen door die jongeman.

Voldaan doen we onze cooling down bij de fietsenrekken. Onze conclusie: het parcours van de 5 km  is afwisselend is en er is genoeg te zien onderweg.

Wij gaan ons inschrijven voor zondag 11 juni, jullie ook?

>>De 5 km, groen, kunst, water en strand